Zelfs als je niet zou weten dat huwelijk en gezin instellingen van God zijn, dan zou je het haast al kunnen zien aan de hevige strijd die er tegen gevoerd wordt vanuit een steeds meer seculariserende maatschappij. Nu het traditionele gezin zeldzamer wordt, en individualisme en vereenzaming toeneemt, biedt dit ook een geweldige kans om te evangeliseren. Zelfs zonder woorden. Een gezin dat orde, liefde en vrede uitstraalt, is automatisch een lichtbaken in een tijd van wanorde, eenzaamheid en onrust.  

Als je net als mij een beetje politiek geïnteresseerd bent, dan kan het niet anders dan dat het je opvalt dat veel nieuwe overheidsplannen of ontwikkelingen in de maatschappij negatief zijn voor het traditionele gezin. Ik noem zomaar een aantal dingen.

Allereerst worden ouders steeds meer gestimuleerd om beiden veel te werken, wat als gevolg heeft dat ze veel van huis zijn en minder invloed hebben op de ontwikkeling van hun kinderen. Vrouwen worden gepusht om carrière te maken en zo wordt de verantwoordelijkheid van het moeder zijn onbewust minder waardevol gemaakt. We zien dat echtscheidingen steeds normaler worden en alsof dat niet erg genoeg is, wordt het zelfs gepromoot in allerlei campagnes en films. Het gevolg is onrust en een instabiele basis voor kinderen. En wat te denken van de verschillen tussen man en vrouw die steeds meer moeten worden weggepoetst, waardoor het perfecte teamverband van een vader, met al zijn mannelijke kwaliteiten, en een moeder, met al haar vrouwelijke kwaliteiten, onder druk komt te staan.

Maar niet alleen de ouders van het gezin worden aangevallen. Ook de kinderen worden onderdeel van de strijd gemaakt. Een belangrijk wapen van satan is gezagloosheid. Dit wordt in de maatschappij óók onbewust steeds meer aangemoedigd. Soms heel direct, door bijvoorbeeld artiesten die in hun liedteksten schoppen tegen gezag. Maar soms ook indirect, door een sfeer van voortdurende kritiek en wantrouwen richting alles wat verantwoordelijkheid draagt. Ik geloof dat het ontbreken van ontzag voor ouders, overheid, juffen en meesters, en uiteindelijk voor God, één van de grootste problemen is in de maatschappij. Het is de gist die opgeblazen maakt. En volgens mij zien we de gevolgen daarvan in de hedendaagse polarisatie. Wij bidden daarom voor onze kinderen regelmatig dat ze ontzag voor ons als ouders zullen hebben, ontzag voor hun juffen en ontzag voor God. Ik denk dat de negatieve ervaringen van strenge opvoedingen er voor hebben gezorgd dat we teveel aan de andere kant zijn gaan hangen, namelijk dat kinderen vooral alle vrijheid zouden moeten krijgen en dat ons gebed zich vooral richt op hun voorspoed. Hoewel dat natuurlijk een goed gebed is, moet ons gebed in de eerste plaats gericht zijn op hun karaktervorming. 

En natuurlijk, ik weet ook dat het vroeger echt niet allemaal beter was. Maar wat ik wél weet is dat wat God bedoeld heeft met het gezin beter is dan het hedendaagse individualisme. Daarom tot zover de negatieve kant van het verhaal. Wat kunnen wij als christenen zetten tegenover deze trends in de maatschappij?

God heeft het gezin zo schitterend bedoeld. Hij weet als geen ander dat wanneer een kind in een goede en veilige omgeving opgroeit, dit voor de toekomst tot zegen zal zijn, ook voor de maatschappij. Deze goede omgeving begint met een zorgzame vrouw die veiligheid, warmte en liefde brengt in het huis. Die gastvrijheid najaagt voor mensen die warmte missen. Maar ook met een man die als een priester over zijn huis waakt, die let op wat er binnenkomt, en standvastig de koers uitzet voor het gezin: “Ik en mijn huis, wij zullen de Heere dienen”. Deze twee ouders zijn een team dat elkaar perfect aanvult en samen als doel heeft dat God groot wordt gemaakt in het huis. Ze willen dat de kinderen, als die er mogen zijn, zullen worden gevormd in hun karakter, zodat daarin het leven van Jezus zichtbaar wordt. Het doel van het gezin is niet om in een mooi huis te wonen, met kinderen die eruit zien als prinsen en prinsessen, en waar het plaatje helemaal klopt. Het doel van het gezin is om een licht te zijn in de wereld en om iets te weerspiegelen van het huisgezin van God. Een Bijbels gezin spreekt dus. Het vertelt: ‘Zó liefdevol is God’. Het gaat dus niet om de buitenkant, maar om de liefde vanuit het hart. En juist als we gebrokenheid zien in onze omgeving, hebben we de kans om daar iets mee te doen door gastvrij te zijn, door liefde te geven aan hen die een huisgezin missen.
Wat zou het geweldig zijn als wij als gelovigen zó’n licht mogen zijn. Ik geloof dat door de toenemende individualisering het licht van de Bijbelse gezinnen steeds feller gaat schijnen. Mensen hunkeren weer naar echte gemeenschap, naar een echte ‘samenleving’ waar je van hart tot hart dingen met elkaar kan delen, waar veiligheid en echte liefde is. Mogen onze huizen open komen te staan voor de mensen die dit missen. Dat is de beste oplossing voor het probleem van eenzaamheid. En hopelijk gaat iedereen dan weer zien dat het koesteren van het traditionele gezin zo gek nog niet is.