En ook allen die godvruchtig willen leven in Christus Jezus, zullen vervolgd worden.(2 Tim 3:12)

Wat leven we in een welvarend land. Het valt ons misschien niet zo op, maar vergeleken met de rest van de wereld hebben we het zo ontzettend goed. We klagen veel, maar in vrijwel alle lijstjes staan we in de top-10 van meest welvarende landen van de wereld. Niet alleen materieel zijn we gezegend, maar ook geestelijk. Als we bijvoorbeeld kijken naar de hoeveelheid christelijke lectuur, gemeentes en evenementen die worden aangeboden. Toch zijn juist deze rijkdom en welvaart onze grootste vijanden die ons ongemerkt blind kunnen maken.

Goede omstandigheden en welvaart geven ons het gevoel dat we onafhankelijk zijn, dat wij zelf controle hebben over alles. En dat is juist zo bedrieglijk. Het zorgt ervoor dat onze honger naar God zo beperkt is en dat we moeilijk leren vertrouwen op Hem. Daarnaast maakt het ons hoogmoedig, want… ‘we hebben het toch allemaal prima voor elkaar?’ Maar, hoe rijk is ons geloof echt? Hoe diep zit het van binnen en wat is het waard? In hoeverre lijkt ons karakter al op de Heere Jezus? Om dat te meten hebben we beproeving nodig.

Toen ik in de achterliggende periode werd geconfronteerd met moeilijke dingen, die helaas niet direct werden opgelost zoals ik graag zou willen, werd voor mij duidelijk dat ik snel de verkeerde focus heb. Ook in mijn gebeden. Ik wil zo graag dat alles voorspoedig gaat, en dat God de problemen allemaal oplost. En daar bid je dan in eerste instantie voor. Maar wat we moeten leren, is dat God bezig is om ons te vormen en te beproeven, en steeds meer te maken zoals Zijn Zoon. Dat is het hoogste doel en daar gebruikt Hij noden voor. En als zelfs Jezus gehoorzaamheid heeft geleerd door te lijden (Hebr. 5:8), zou nood of lijden dan voor ons niet nuttig kunnen zijn?

Toch willen we graag dat alles in ons leven voor de wind gaat. Het wordt aangemoedigd door alles in onze maatschappij, waar alles fantastisch moet zijn. Er is weinig ruimte voor lijden, gebrokenheid en tegenstand. Sociale media tonen ons enkel een mooie buitenkant, waarin identiteit wordt ontleent aan uiterlijke schoonheid, uiterlijke kracht en uiterlijk geluk. Populariteit wordt gezien als succes, terwijl het voor God helemaal niks betekent. Het zijn juist deze dingen die vergaan, in tegenstelling tot de schoonheid van ons binnenste, de vruchten van de Geest in ons. Maar welke media bevordert en bewerkt nu juist deze schoonheid van de binnenkant, het geluk dat echt waarde heeft? Ik ken er geen.

Daarom is het genade dat we een God hebben, die de schoonheid van ons binnenste wel wil bewerken in ons. En net zo goed als dat ijzer moet worden gesmeed als het heet is, moet een christen worden gevormd als het moeilijk is. God vormt ons door moeilijke omstandigheden, door moeilijke mensen, door moeilijke banen, door moeilijke kinderen, door schijnbaar onoplosbare problemen.  Deze dingen doen ons roepen naar Hem! Ga maar na in je leven: wanneer ben je het meeste gegroeid in het geloof? Toen het moeilijk was of toen het makkelijk was?

God heeft een veel hoger doel heeft met onze problemen. Jakobus 1 begint zo:
“Acht het enkel vreugde, mijn broeders, wanneer u in allerlei verzoekingen terechtkomt, want u weet dat de beproeving van uw geloof volharding teweegbrengt.

Volharding! Dat is als het ware de diamant die uit het vuur tevoorschijn komt na beproeving. Ik las dat volharding in het geloof geleerd kan worden door twee dingen: of door lijden, of door discipline. En wat dat betreft staat het er voor gelovigen in het Westen slecht voor. Met lijden hebben we namelijk vrijwel niet te maken (alhoewel, daar kom ik straks nog op terug), en met discipline willen we vaak liever niets te maken hebben. We prijzen ons gelukkig dat we niet de moeilijkheden hebben van vervolgde christenen, maar we zien niet wat we door een gemakkelijk leven mislopen. Wat hebben we eraan als we de hele wereld winnen, maar schade lijden aan onze ziel? Wat hebben we eraan als we een comfortabel christenleven lijden, maar altijd baby’s blijven in het geloof, omdat we nooit in het diepe gegooid zijn?

Toen ik de afgelopen dagen dingen las van Dittrich Bonhoeffer, (de Duitse theoloog die meewerkte aan een aanslag op Hitler en ter dood veroordeeld werd) kreeg ik meer zicht op hoe waardevol lijden is. Het wordt in de Bijbel als een voorrecht gezien als je waardig geacht wordt om te lijden om de Naam van Jezus of omwille van de waarheid. Het geeft namelijk aan dat God je naar een hogere plek wil brengen. Lijden, of beter gezegd nood, geeft ons een diepe honger naar God. Honger die we zo ontzettend missen in onze welvarende landen.  Herken je dat in je leven? Dat er situaties zijn dat je het uitroept naar God? Dat je dingen wel los moet laten, omdat het je simpelweg uit de hand loopt. Ik heb gemerkt dat innerlijke nood mij altijd voor een keuze stelt: of ik zoek afleiding in iets leuks  (wat uiteindelijk de nood van mijn hart niet oplost), of het brengt me in gebed bij Hem. We hebben een keuze ons te verharden, of om ons te laten leiden door Hem. En als we dan bij Hem komen, mogen we weten dat bij Hem altijd vrede en rust is. Rust… altijd! Wat is dat heerlijk.

Ik zeg uiteraard niet dat we lijden moeten opzoeken, we mogen natuurlijk heel dankbaar zijn voor een rustig leven. (1 Tim 2:2) Maar ik merk wel dat wij als christenen het vaak uit de weg gaan. Dat we ons weinig uit durven spreken tegen dingen die tegenstand gaan geven. We kiezen de makkelijke weg, en doen veel om iedereen te vriend te houden. Ik hoor heel veel over hoe geliefd we zijn, en wat voor geweldig plan God met ons leven heeft, en dat is uiteraard goed om te vertellen. Maar durven we nog te vertellen wat er anders moet? Is er ook nog plaats voor vermaning, voor waarschuwing, en mogen leugens worden benoemd en ontmaskerd? Ook dit zijn volgens de Bijbel taken van gelovigen. Ik geloof dat het ontbreken van o.a. deze dingen, zorgt voor geestelijke lauwheid. We bewonderen vervolgde christenen, maar gaan zelf zo vaak de moeilijkheden uit de weg. Dat kan niet. Ik geloof dat de beste dienst die we kunnen bewijzen aan vervolgde christenen is, dat wij ook offers willen brengen voor het volgen van Jezus. Eén worden met Jezus, betekent dat, net zo als bij Jezus, ook onze heerlijkheid komt door lijden heen. Als wij ons vernederen voor God, zal Hij ons verhogen op Zijn tijd.